ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਅਤੇ ਮਾਸੂਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਾਪੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਬੱਚੇ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਵਧ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੌਰਾਨ, ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਬੱਚੇ ਦੇ ਮਾਨਸਿਕ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਵਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਕਸਰ, ਅਸੀਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਭੌਤਿਕ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ – ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਭੋਜਨ, ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ – ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਇੰਨੇ ਰੁੱਝ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਸਬੰਧ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਹਾਰਵਰਡ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੇ ਸੈਂਟਰ ਆਨ ਦ ਡਿਵੈਲਪਿੰਗ ਚਾਈਲਡ ਦੀ ਇੱਕ ਰਿਪੋਰਟ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਕੁਝ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕੋਈ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਾਪੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਬੰਧ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਅਤੇ ਬੌਧਿਕ ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ।ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰਕ ਸੰਪਰਕ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: “ਤੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹਾਂ।
” ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਮੰਨੀਏ ਤਾਂ, ਗਲੇ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ‘ਆਕਸੀਟੋਸਿਨ’ ਨਾਮਕ ਹਾਰਮੋਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਜਿਸਨੂੰ ਅਕਸਰ ‘ਪਿਆਰ ਦਾ ਹਾਰਮੋਨ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਅਤੇ ਇਹ ਤਣਾਅ ਤੇ ਡਰ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡਾ ਬੱਚਾ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬਸ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੱਸ ਕੇ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਵੋ; ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਾਫ਼ੀ ਤਣਾਅ ਪਲ ਭਰ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਸਰੀਰਕ ਨੇੜਤਾ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਬਣਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ।ਅੱਜ-ਕੱਲ੍ਹ ਦੀ ਭੱਜ-ਦੌੜ ਭਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਅਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੱਚਾ ਬਹੁਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕੋਈ ਗੱਲ ਸਾਂਝੀ ਕਰਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, “ਚੁੱਪ ਕਰ ਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ,” ਜਾਂ “ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰੀਂ।” ਜਦੋਂ ਅਜਿਹਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬੱਚੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਧਾਰਨਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ।
